سالروز شهادت فرمانده لشکر۱۴امام حسین (ع) گرامی.ویژه نامه دربخش زندگی نامه
بیست و هشتمین سالگرد شهادت حاج حسین خرازی فرمانده لشکر ۱۴ امام حسین(ع) در گلستان شهدای اصفهان با گلباران مزار این سردار شهید و سخنرانی حجت الاسلام سید حسین مومنی و سخنرانی سید رضا نریمانی گرامی داشته شد.
دست نوشته های شهید حسن رضائی (کتاب هزار روز سبز) گردان امام موسی بن جعفر (ع) درخصوص زمان های شهید خرازی درارتباط با گردان
پنجشنبه ۱۳/۵/۱۳۶۲:
«صبح ساعت ۴ بیدار شده رفتم مسجد، نماز را بجا آوردم و آمدم آسایشگاه. آماده شدیم براى
رفتن به خط اول. تجهیزات را بستم و رفتیم صبحگاه را اجرا کردیم برادر عرب گفتند که باید
برویم موقعیت. یکساعتى با بیسیم که به دسته ما داده بودند و من کمکىِ محمود باقرصاد بودم، کار
کردیم. ساعت ۳۰/۱۱ گفتند: «باید سریع ناهار بخورید، وضو بسازید و حرکت کنید» ناهار خوردیم
و ساعت ۳۰/۱۲ سوار ماشین شدیم. ساعت ۲ رسیدیم به گمرک مرزىِ عراق. پیاده شده و نماز
خواندیم ساعت ۳۰/۲ سوار تویوتا شدیم و من اسلحهام را جا گذاشتم. آمدیم در همان جادهاى که
تازه کشیده بودند تا نزدیکى موقعیت. پیاده شدیم و در راه برادر حسین خرازى را دیدم. ساعت ۴
رسیدیم به موقعیت و استراحت کردیم. ساعت ۶ مقدارى غذا خورده و جیره جنگى گرفتیم.
ساعت ۷ وضو ساختیم و در این حین هلىکوپتر، نیروهاى گردان امیر المؤمنین علیهالسلام را آورد.
دشمن مرتب آنجا را مى کوبید ولى به لطف خداوند هیچکس صدمه اى ندید.
از ساعت ۳۰/۷ تا ۳۰/۸ راه رفتیم تا اینکه رسیدیم به پشت خط اول و توقف کردیم. اوّل نماز را
نشسته خواندیم. دشمن لحظه به لحظه و دقیقه به دقیقه آنجا را مى کوبید، تا اینکه ساعت ۳۰/۹
دستور برگشت بما دادند. ما آمدیم به جاى قبلى خودمان و در شیار مستقر شدیم و دعاى کمیل را با
عدهاى دیگر از رفقا خواندیم و پتو براى ما آوردند.»
شنبه ۲۸/۸/۱۳۶۲: سخنرانى حسین خرازى براى واحد زرهى
«با بچّه ها شروع کردیم به خُرد کردن چوبهاى بزرگ تا ساعت ۱۲ که جمشید آب گرم کرد. در کنار
رودخانه دستها و ظرفها را شستم. ساعت ۳ بود که شمس آمد وگفت: «بیائید کنار تانک، حسین
خرّازى فرمانده لشگر سخنرانى دارد» با تویوتا رفتیم آنجا و خبر شهادت برادر دستواره را شنیدم.
ساعت ۴ بود که خرازى سخنرانى کرد و گفت: «امشب عملیات است» بعد از سخنرانى سوار
تویوتاى برادر زاهدى معاون لشگر شدیم و آمدیم مقر… شام را خوردیم و خاطرات را نوشتم
قربانى گفت: «اگر احتیاج بشود امشب مى رویم عملیات.»
یکشنبه ۲۹/۸/۱۳۶۲:
«ساعت ۳۰/۱۲ بود که محمودى آمد و مرا بیدار کرد. ما نگهبان بودیم. امشب عملیات شروع شده
و صداى تیربارها و انفجار گلوله ها به گوش مى رسید. با نگرانى منتظر صبح بودیم تا خبرى از نتیجه
عملیات بشنویم. تا ساعت ۳۰/۱ نگهبانى دادیم… آمدم از سنگر بیرون. ما همچنان در کنار رودخانه
قزل چه عراق هستیم. صبحها اینجا منظره جالبى دارد. بخار گرمى که از رودخانه بلند مى شود،
درختانى که در کنار رودخانه اند و برگهائى که نوک درختان هنوز سبزند. تپه هاى کوچک و بزرگى که
در اطراف هستند، نسیم تقریباً سردى که مى وزد و گاهى هم قطرات بارانى که زمین را خیس مى کند،
همه اینها در هنگام صبح روح تازهاى به انسان مىبخشد. از دور که به سنگرها مىنگرى، مى توان دودِ
برخاسته از اجاق سنگرها را تماشا کرد.
ساعت ۱۰ بود که هواپیماهاى دشمن شروع به پرواز برفراز منطقه کردند و چندین بار به قصد
بمباران کردن اورژانس ـ که نزدیک ما بود ـ آمدند ولى به شکر خداوند مؤثر واقع نشد. تا ساعت ۱۱
چند مرتبه آمدند و هر بار با آتش شدید پدافندهاى نیروهاى اسلام رو برو مى شدند و نتیجتاً
نتوانستند کارى کنند. ساعت ۱۱ آمدیم سنگر خودمان. جمشید گفت از این به بعد فقط براى دو نفر ـ
که خودمان هستیم ـ غذا بگیر. تخم مرغ را پخته با برنج خوردیم. در سنگر نشسته بودیم که اخبار
ساعت ۲ بعد از ظهر شروع شده و در آن یک اطلاعیه راجع به عملیات شبِ قبل قرائت شد .
ساعت ۵ رفتم در سنگر فرماندهى و حاج آقا رفیعى کلاس را شروع کرده بود و آیاتى از قرآن در
مورد قیامت ترجمه و تفسیر مىکردند و بعد هم مقدارى در باره واجبات نماز صحبت کردند و نیّت،
قیام و انواع آن (قیام در حال قرائت، قیام متصل به رکوع و قیام متصل به سجود) را توضیح دادند.»
شنبه ۱۹/۳/۱۳۶۳:
«امروز با اسلحه و تجهیزات بخط شدیم رفتیم میدان صبحگاه. در میدان، اطلاع پیدا کردم حسین
خرازى مسئول لشگر امام حسین علیهالسلام ـ که در طلائیه دستش قطع شده بود ـ
بعد از برنامه صبحگاهى تا درِ دژبانى دویده برگشتیم میدان. نرمش کردیم بعد از نرمش کمى
حرکات ضربتى کار کردیم… بعد آمدیم آسایشگاه صبحانه خوردیم.
ساعت ۸ کلاس عقیدتى داشتیم. رفتیم در مکان هر روزى. ساعت ۹ از کلاس آمدیم و در خدمات
چائى خوردم… رفتیم براى کار گوهینامه درب کارگزینى و نتیجه نگرفتیم.
ساعت ۲۰/۳ بعد از کلاس قرآن با تعدادى از بچّه ها رفتیم… در دستشوئی هائى که براى گردان مى ساختند، ابتدا در کندن کف، به آنها کمک کردیم، بعد خاک اَلَک کردیم و سپس رفتیم بالا، پشت بام
را «دوغ آب» داده دور چینى کردیم. ساعت ۵ گروهان براى تاکتیک به خط شد و رفت…
ساعت ۶ رفتم لباسهاى گچى را در آورده، سرم را تمیز کردم. لباسهایم را شسته و پهن کردم.»
چهارشنبه ۶/۴/۱۳۶۳:
«موقع صبحگاه رفتیم میدان و آنجا فهمیدیم که برادر حسین خرازى مى خواهند سخنرانى کنند.
بعد از اجراى برنامه، برادر حسین خرازى فرمانده لشگر شروع به سخنرانى کردند و تا ساعت ۶ طول
کشید. بعدبرا در آقاخانى حدود یک ربع براى گردان صحبت کردند و بعد از گروهان عکس گرفته،
فیلمبردارى کردند. بعد که آمدیم اتاق، گفتند از هر دسته ۶ نفر باید بروند براى کارهاى اردوگاه.
رفتیم مسجد نماز خواندیم و بین دو نماز یکى از مسئولین واحد (ش. م. ر) راجع به برنامههاى
حفاظتى و امدادى در عملیات صحبت کرد برگشتم آسایشگاه و ناهار خوردیم. ساعت ۷ با رفیعى
رفتم واحد تخریب، موهاى سَرَم را کمى کوتاه کرد و یک پیراهن نظامى نازک و نو به من داد.
آمدم مسجد جا براى نماز نبود. آمدم اتاق نماز خواندم و پیراهن را سید مهدى گرفت، بیرون
نشسته بودم که محمود بحرانى آمد پیش ما و گفت حمید برادرم در اتاق است. آمدیم و با آنها
صحبت مى کردیم.
یکشنبه ۱۷/۴/۱۳۶۳:
«طبق معمول ساعت ۳۰/۴ گروهان بخط شده رفتیم صبحگاه، بعد از اجراى صبحگاه، دو شروع
شد حدود نیم ساعت در اطراف محوطه گردانِ امام حسن علیهالسلام دویدیم، نیم ساعتى هم نرمش کردیم،
بعد برادر برزگر از دسته ۳ حدیث «المؤمن اخ المؤمن» یعنى مؤمن برادر مؤمن است را خواندند،
چند تذکر، خاطره و تجربه هم گفتند. برگشتیم چادرها، در راه برگشت بچه ها صلواتهاى زیادى ختم
مىکردند. امروز رحیم شهردار بود. ما براى سر به سر او گذاشتن، صبح عدهاى از بچه هاى دسته ۲ را
براى صبحانه آوردیم.
ساعت ۸ براى کلاس عقیدتى رفتیم زیر نلخها، در حین کلاس چند نفر حرف مىزدند، که حاج
آقا حقیرى ناراحت شدند. بالاخره کلاس تمام شد، برگشتیم چادر.
امروز بچههاى دسته ۳ روبروى چادرهایشان داشتند چاه مىکندند.
در ضمن قبل از ظهر یادداشتى را که بمناسبت شهادت سید عباس نوشته بودم. تکمیل کردم بعد
از ظهر حدود ۲ ساعت خوابیدم. در ضمن چاه دسته ۳ به آب رسید. ساعت ۳۰/۵ کلاس قرآن شروع
شد و قرار بود تا ساعت ۷ برقرار باشد.
ساعت ۳۰/۶ بود که سر دسته ها رفتند و کلاس هم تمام شد و گفتند خشابها وتمام مهمّاتهایتان را
خالى کنید. اینجا بود که هر کسى حرفى مىزد. یکى مى گفت مرخصى است، یکى دیگر، چیز دیگر
مىگفت. تا اینکه نماز را خواندیم و برگشته شام خوردیم. آنتن ۷ تکّه را بستم.
۴۵/۸ گروهان بخط شد. شایع بود که قرار است آقاى خامنه اى در شهرک سخنرانى کنند. ساعت ۹
سوار کمپرسى شدیم و به طرف شهرک حرکت کردیم. بعد از رسیدن، در محوطه گردان پیاده شدیم و
بطرف میدان صبحگاه حرکت کردیم. وقتى رسیدیم تقریباً تمامى گردانها و واحدها جمع بودند. بعد
برادر عرب فرم قرار گرفتن گردانها را به ترتیب از جناح راست به طرف جناح چپ و فرم قرار
گرفتن واحدها را در میدان صبحگاه مشخص کردند. بعد برادر حسین خرازى مقدارى صحبت
کردند. یک از جلو نظام و خبردار دادند.
ساعت ۳۰/۱۱ رفتیم محوطه گردان براى دسته ۵ از تدارکات پتو گرفتیم. محمود باباصفرى را هم
دیدم و احوالپرسى کردم. در اتاق گردان با بابائى، جهدى بیلان کار گروهان را براى فردا صبح تنظیم
مى کردیم. تا ساعت ۱۱ آنجا نشستم. آمدم بخوابم دیدم در دسته ۴ و دسته ۲ گروهان دعاى توسل
برقرار است. بچه ها حال خیلى خوبى پیدا کرده بودند.»
پنجشنبه ۱۵/۶/۱۳۶۳:«عید قربان» شادگان، شهرک
«اتوبوس به حرکت خود ادامه مى داد تا اینکه ساعت ۲ [نیمه شب] رسید به اندیمشک، راننده
توقف کرد تا گریسکارى کند ما هم آبى به صورت زدیم بعد از ۲۰ دقیقهاى حرکت کردیم. راننده
بسرعت تمام ماشین را مى راند. نصف راه اندیمشک ـ اهواز رفتم کف اتوبوس خوابیدم و تا نزدیک
شهرک خواب بودم، ساعت ۳۰/۴ [بامداد] اتوبوس رسید درب شهرک، پیاده شده و از دژبانى
گذشتیم. ساعت ۵ رسیدیم به آسایشگاه، نماز جماعت مسجد تمام شده بود. نماز را در آسایشگاه
خواندم… دفترچه را برداشته رفتم پذیرش و پرونده تشکیل دادم رفته در اتاق پشتى و شروع به پر
کردن فرمها و برگه ها کردم تا ساعت ۳۰/۱۱٫٫٫ در همین موقع برادر حسین خرّازى مسئول لشگر
براى گردان امیر المؤمنین علیهالسلام صحبت مىکرد و قرار بود از گردان آنها و گردان ما، از هر کدام ده نفر
براى واحد اطلاعات و عملیات بگیرند. ساعت ۳۰/۵ وقتى گردان ما در استخر جمع شد تا برادر
خرازى صحبت کند، رفتم پذیرش و یک برگه پُر کردم وقتى رسیدم استخر صحبتهاى برادر خرازى
تمام شد. بیرون استخر با برادر آقاخانى و بچّه ها صحبت کردند و کم کم نزدیک مغرب شد رفتیم
براى نماز. در ضمن امروز بعد از ظهر گردان را برده بودند استخر براى شنا در دارخوئین ولى چون
من خسته بودم نرفتم و خوابیدم. بعد از نماز دعاى کمیل بود و من چُرت مىزدم تا اینکه دعا تمام
شد. آمدم اتاق شام را که خوردم خواب چشمانم را پُر کرد.»
سهشنبه ۲۷/۶/۱۳۶۳:
«گروهان رفت صبحگاه، من دیرتر رفتم و موقع شروع برنامه رسیدیم به گروهان بعد از اتمام
برنامه، گروهان ما و یاسر ادغام شده ناصر همه را دواند. بعد در اطراف فلکه گردان نرمش کرده رفتم
و صبحانه خوردم… تا ساعت ۸ با بچّهها بودیم تا اینکه کلاس شروع شده رفتیم من اواسط کلاس
خوابم برد ساعت ۹ کلاس تمام شد…
ساعت ۳۰/۵ تا ۶ رفتم از قرآن سوره محمّد صلىاللهعلیهوآلهوسلم و معنىِ آن را خواندم. وضو گرفته رفتم مسجد،
نماز خواندم و سپس دعاى توسل را نشستم. آمدم اتاق شام خوردم با حلاجى و سیّد مهدى ساعت
۳۰/۸ رفتیم سالن آمفى تئاتر، براى تئاتر «بهلول» و اوّل نمایش شلوغ مى کردند و حسین خرازى
مسئول لشگر هم آمده بودند. ساعت حدود ۳۰/۱۰ تمام شد و آمدیم.»
شنبه ۳۱/۶/۱۳۶۳:چهارمین سالگرد جنگ تحمیلى؛ رژه شادگان
«بعد از اتمامِ برنامه، آمدیم آسایشگاه، صبحانه خوردیم قرار بود بمناسبت آغاز هفته جنگ
تحمیلى ـ که امروز اولین روز آن بود ـ براى رژه برویم شادگان. ساعت ۷ با نساجى رفتیم از اتاق
گردان، بیسیم ها را برداشتیم. آنتن ۷ تکّه با پرچم بستیم و رفتیم میدان صبحگاه، وقتى همه نیروهاى
لشگر با وسائل و ادوات خود جمع شدند سوار وسائل نقلیه شدیم. ما با رحیم و سیّد مهدى در یک
تویوتا سوار بودیم ساعت ۳۰/۹ رسیدیم شهر شادگان و از وسائل نقلیه پیاده شده از مقابل جایگاه
رژه رفتیم بعد برگشتیم امام جمعه موقت اهواز چند دقیقهاى صحبت کردند و بعد حرکت کردیم. ما
اولین گردانى بودیم که سوار شدیم در برگشت و قتى به سه راه شادگان رسیدیم، آمبولانسِ تعاون زد
به تویوتاى عقبىِ ما و آن هم زد به تویوتاى ما و پاى رحیم ضربه دید او را سوار یک آمبولانس کرده
فرستادیم شهرک، من آمدم بیسیم را گذاشتم اتاق و با سید مهدى و جهدى ساعت ۳۰/۱۱ رفتیم
بهدارى رحیم را دیدیم و بحمد اللّه مسئله مهمى نبود. با سید مهدى رفتیم مسجد که رحیم هم آمد
نماز خوانده آمدیم اتاق، ناهار را خوردیم بعد از ناهار بچه هاى گردان رفتند شنا. من هم ساعت ۳۰/۲
رفتم نقاهتگاه بهدارى حلاجى را که خوابیده بود، دیدم.
ساعت ۶ رفتم مسجد و بمناسبت شهادت دو نفر از نیروهاى پرسلنى مراسم ختمى بود که برادر
حسین خرازى صحبت کردند. بعد نماز مغرب را به امامت آیت اللّه جمى ـ امام جمعه آبادان ـ
خواندیم و بین دو نماز صحبت کردند… ساعت ۹ آمدم پاى تلویزیون و رژه نیروهاى مسلح در میدان
آزادى را دیدم.»
سهشنبه ۸/۸/۱۳۶۳:
«براى صبحگاه آماده شده رفتیم میدان، بعد از اجراى برنامه، برادر حسین خرازى چند تذکر
دادند. بعد گردان رفت عقب میدان صبحگاه و برادر آقاخانى گفتند «ابوذر ۲ دسته شود و یاسر یک
دسته. در چند روز آینده نیروى زیادى وارد لشگر خواهد شد» چون مى خواستند سازماندهى شوند،
ما بیسیم چى ها آمدیم. کترى را روى چراغ گذاشتیم بچهها که آمدند صبحانه خوردیم ساعت ۱۵/۸
رفتیم کلاس بینش دینى تا ۴۵/۹، ساعت ۱۰ رفتم سر کلاسِ عربى تا ۳۰/۱۰ و کلاس شیمى… تا اذان
ظهر که تمام شد رفتیم مسجد و بعد از نماز سید اسماعیل اعتصامى را دیدم… رفتم کلاسِ شیمى تا
۳۰/۵ که کلاس تمام شد.
در ضمن با حلاجى از آقاخانى براى روزه اجازه گرفتیم و مىخواهیم فردا روزه بگیریم.»
شنبه ۱۷/۹/۱۳۶۳:
«رفتیم میدان صبحگاه ابتدا برادر قوچانى مسئولیت اجراى صبحگاه را بعهده داشت و در پایان
برنامه ـ در حالیکه هوا سرد بود ـ برادر حسین خرازى فرمانده مخلص و محترم لشگر صحبت کرده
و گفتند: «لشگر خط گرفته، گردان امیرالمؤمنین علیهالسلام و گروهانهاى مستقل مى مانند ومىروند پدافند
گردان شما، گردان «یا زهرا علیهاالسلام» و چند گردان دیگر مرخصى مى روند» بعد از اتمام صحبتهاى ایشان،
گردان رفت اسلحه خانه، کسانى که اسلحه تحویل گرفته بودند، تحویل دادند… خلاصه بعد از نماز
آمدیم اتاق ناهار خورده، ساعت ۲ برگهاى مرخصى را دادند و ساعت ۳۰/۲ رفتیم درب دژبانى و
قرار شد رهنانی ها یک اتوبوس جدا بگیرند، حافظ این کار را کرد و ساعت ۳۰/۳ سوار اتوبوس
شدیم… ۳۰/۴ رسیدیم اهواز و بعد من خوابیدم، بعد که رسیدیم اندیمشک، شام خورده نماز
خواندیم و سوار شدیم اتوبوس حرکت کرد و کمکم هوا سر مىشد و داخل اتوبوس هم… ساعت
۳۰/۱۲ رسیدیم خرّمآباد رفتیم داخل سپاه و در مسجد خوابیدیم در ضمن یک اتوبوس هم قبل از ما
رسیده و خوابیده بودند. پتو نبود و ما کم کم از روى آنهائى که پتو زیاد بود، بر مى داشتیم و با حلاجى
کنار هم خوابیدیم. بعد او رفت و من بعداً فهمیدم که رفته بود، نماز شب بخواند و من چرت زدم تا
اینکه خوابم بُرد.»
جمعه ۱۴/۱۰/۱۳۶۳:هور العظیم ـ پدافند
«ساعت ۴ همه را بیدار کرده گفتند «آماده شوید» ساعت ۱۰/۴ بطرف حمام رفته تمام راه را دویدم
و سپس در برگشت نیز همینطور. در حمام گروهان مستقل «مالک اشتر» را ـ که از خط پدافندى آورده
بودند، عقب ـ دیدم و آمدم گردان. همه سوار بودند. ابتدا قرار بود با ماشین تدارکات بروم ولى بعد
رفتم در ماشین بنز… ساعت ۵ حرکت کرده رفتیم پل جهادگران که بر اثر طغیان آب رودخانه، پل آمده
بود بالا و نمىشد از آن بگذرى. برگشتیم در نزدیکى اهواز نماز خوانده در ماشین کره و مربا
خوردیم. هنوز هوا تاریک بود که از شهر اهواز گذشتیم. ما در کف ماشین زیر پتو خوابیده بودیم و
ماشین حرکت مى کرد. یک مرتبه هم راه را اشتباه رفتیم و برگشتیم تا اینکه ماشین تدارکات گردان
امیر المؤمنین علیهالسلام را دیدیم. ساعت ۳۰/۹ رسیدیم شطعلى ـ که اسکله هم آنجا بود ـ پیاده شدیم و
رفته چادر دسته ۳ خودمان… رفتیم پیش یک تویوتا که در گِل فرو رفته بود.
ساعت ۱۱ برادر بابائى با یک تویوتا آمدند ولى از بچّه ها خبرى نبود، گفتند «حسین خرازى گفته
نمى خواهد بروید و بقیه در شهرک ماندهاند» رفتیم کنار اسکله پهلوى بچّهها و قایقها آمدند و برادر
آقاخانى، سلمانى و حافظ بودند. آقاخانى به من گفت آماده شو. بیسیم مرا وطنى گرفت داد به گردان
امیر المؤمنین علیهالسلام. من سوار قایقى شدم که برادر بابائى، سلمانى و یکنفر بیسیمچى در آن بودند. ابتدا
برادر سلمانى رانندگى مى کرد و سپس برادر بابائى تا رسیدیم به پاسگاه یک که سید مهدى آنجا بود.
صحبت کردیم و حرکت کردیم تا رسیدیم به پاسگاه ۲ که برادر آقاخانى گفته بود، بمانم… چائى
خوردم و آمدم چادر خودمان، کتاب داستانهاى شگفت آیت اللّه دستغیب را مطالعه کردم. ساعت ۳
تا ۴ دراز کشیدم… ساعت ۵ دعاى سمات را خوانده موقع اذان رفتم در نمازخانه و نماز را به امامت
جهدى خواندیم. آمدیم چادر شام خوردیم. بعد من لیست نگهبانى امشب و فردا را تنظیم کردم و
قرآن خواندم.»
شنبه ۴/۱۲/۱۳۶۳:
«بعد از اجراى صبحگاه دویده و نرمش کردیم… صبحانه خوردیم و ساعت ۸ سوار مینى بوس
شده آمدیم بطرف هور شادگان، ساعت ۳۰/۸ رسیدیم آنجا. بچههاى گروهانِ ما را برده بودند از ظهر
روز قبل روى آب و هنوز نیامده بودند. شب را هم روى آب خوابیده بودند. ما، در چادرها مستقر
شدیم، کیسه خواب و بادگیر گرفتیم. ساعت ۳۰/۹ سوار بَلَم شده با رضوانى و تربتیان رفتیم روى آب
و باد سردى از شب قبل [همچنان] مىوزید و بَلَم سوارى مشکل بود و خیلى سردمان مى شد تا
ساعت ۱۱ روى آب بودیم و آمدیم خشکى وگفتند باید برویم شهرک، کارهایمان را کردیم و در
برگشت حلاجى، محمد خاکى، بقالپور و بقیه بچّه ها را ـ که ندیده بودم ـ دیدم و با محمد خاکى
حرف مى زدیم، تا ظهر که رسیدیم شهرک نماز را به جماعت در دسته ۱ خواندیم ناهار خورده ودر
اتاق حرف مى زدیم قرار بود ساعت ۳ بخط شویم… که به ۴۵/۳ موکول شد. از ۳۰/۳ تا ۴ خوابیدم که
گفتند بخط شوید. رفتیم در آشپزخانه جدید ـ که هنوز افتتاح نشده است ـ و علاوه بر ما، گردانهاى
امیر المؤمنین علیهالسلام، امام محمّد باقر علیهالسلام، امام حسن علیهالسلام و امام حسین علیهالسلام و تخریب، اطلاعات و یگان
دریائى حضور داشتند و برادر حسین خرازى ـ مسئول محترم لشگر ـ پیامى بمناسبت ۲۲ بهمن ـ که
در رابطه با جنگ بود ـ خواند و بعد پیام برادر محسن رضائى به لشگر ما را [خواند]. و بعد گردانهاى
خط شکن و پشتیبان، مسئولین محورها و مسئولین واحدهاى اصلى لشگر از جمله تخریب،
اطلاعات، یگان دریائى، طرح و برنامه، ستاد و از این قبیل را [معرفى کرده] و مقدارى تذکر در رابطه
با آموزش ـ که باید خوب ببینیم ـ [و… داد]. در پایان سید عباس عطائى چند لحظهاى مصیبت
[خوانده] و سینهزنى کردیم. نزدیک مغرب بود که جلسه تمام شد، آمدم مسجد در ضمن در
آشپزخانه رمضان کبیرى و بچه هائى را که هنوز ندیده بودم، دیدم. نماز را خواندیم بین دو نماز، حاج
آقا در رابطه با حضرت فاطمه زهرا علیهاالسلام صحبت کردند و سینهزنى بود.»
شنبه ۱۱/۱۲/۱۳۶۳:
«در داخل بلم در روى هور شادگان از خواب بیدار شدیم و تازه ستون ایستاده بود که بخوابند.
مجدداً خوابیدیم تا ساعت ۶ که بیدار شده نماز و زیارت وارث خواندیم. ساعت ۷ صبحانه را
خورده مجدداً چُرت زدیم. ساعت ۳۰/۸ رفتیم پیش چینگوى آقاخانى و گفت: «از این منطقه بروید
جائى که علفهاى آن بلند است و بلمها را استتار کنید و سکوت کنند» حرکت کرده در یک منطقه
مستقر شدیم، رحیم و رهنما از بلمشان آمدند در بلم ما، و سید حسین و جهدى رفتند که به بلمها نظم
بدهند. ما مستقر شده بودیم و صحبت مى کردیم که بندى آمد و حافظه بیسیمشان را به هم زده بودند.
براى آنها بستم و طرز کار بیسیم را به آنها یاد دادم آمدم در بلم و جهدى از خاطرات کردستان و
جنوب تعریف مىکرد تا ساعت ۱۱ که همه خوابیدند و فقط من در بَلَم بیدار بودم. گزارش دیروز و
امروز را تا الآن ـ که ساعت ۴۵/۱۱ است ـ نوشتم و بیسیم را به گوش هستم.
بعد نیم ساعتى دراز کشیدم و سپس چینگو را جابجا کردیم تا بچه ها بروند دستشوئى. ساعت
حدود ۵ کم کم براه افتاده و گردان حرکت کرد تا ساعت ۶ که آقاخانى رسید. براى همه راجع به رزم
امشب و چگونگى خط دشمن صحبت کرد و بعد آمدیم. بلمها را پارک کرده نماز خواندیم و شام
نخوردیم. ساعت ۸ بیسیم را خاموش کرده و خوابیدم تا ساعت ۱۱ که از بیسیم صداى بابائى مرا از
خواب بیدار کرد و گفت: «حرکت کنید» آماده شده و براى رزم حرکت کردیم. بَلَمها به ستون مىرفتند
اوّلِ ستون دسته مسلم بود، بعد گروهان ما و گروهان یاسر، ما خیلى با خط دشمن فاصله داشتیم که
تیربارها شروع به کار کرد، منورها روشن شد و یک منور داخل آب افتاده و زیر آب را روشن کرده
بود. خلاصه رسیدیم به خشکى و از چینگو پیاده شدیم. دیدیم که هنوز آب هست. و مجبور شدیم
حدود ۲۰ متر راه را در آب ـ که تا شکم مى رسید ـ برویم و بعد از آن رسیدیم به لوله آب و فریاد «اللّه
اکبر» مى کشیدیم بعد روى جاده مستقر شده و دیدیم که برادر حسین خرازى، آقائى، سلمانى،
قوچانى، موحد و عدهاى دیگر از مسئولین ناظر بر رزم ما بودهاند. در ضمن بین گروهان ما و یاسر
فاصله افتاده بود و بعد از اینها [گروهان] یاسر درگیر شده و آمد پیش ما. بعد آقاخانى چند کلمه هاى ـ
که شامل تشکّر مسئول لشکر از کارمان بود ـ صحبت کرده و گفتند: «کسانى که خیس شدهاند بایستند
که با تویوتا آنها را ببریم شهرک» و آنها که خشک بودند سوار بلمها شده و رفتند و ما با تویوتا آمدیم
شهرک.»
دوشنبه ۲۰/۱۲/۱۳۶۳:
«در حالیکه در چینگو بطرف دشمن بعثى در حرکت بودیم، ساعت ۲ بیدار شدم. رفتم جایم را با
رضوانى ـ که سکاندار جلو بود ـ عوض کردم و شروع به پارو زدن کردم. از دور منورها و صداى
رگبار کالیبر را که دشمن به نیزارها مىزده مىدیدیم و مىشنیدیم. در حین حرکت هر گاه توقفى
داشتیم من به زیر پتو رفته و چُرت مى زدم. در مسیر به نیروهاى لشگر نصر رسیدیم و از آنها گذشتیم.
به حرکت ادامه داده تا اینکه ساعت ۶ هوا داشت روشن مىشد و آفتاب در حال زدن بود. همانطور
در حال حرکت وضو گرفته و در حالیکه چینگو حرکت مىکرد، همانجا نماز خواندم… ساعت ۷
توقف کرده نیم ساعتى طول کشید تا چینگو را به داخل نیزار بردیم و نىهاى اطراف را به داخل بلم
کشیده و استتار هوائى کردیم و چون چینگوى ما سوراخ ریز داشت، آبهاى آن را خالى کردیم و پتوى
خشک کف آن پهن نمودیم. بعد از جیره جنگى، کنسرو ماهى برداشته و صبحانه خوردیم. اما از
همینجا صداى قایقهاى دشمن ـ که در حال تردد و گشتزنى بود ـ و همینطور صداى هلى
کوپترهاى دشمن را مىشنیدیم و خطر زیاد بود. در ضمن از قبل قرار بود که در ۳ کیلومترى دشمن
[هنگام] روز توقف کنیم ولى به دلیلِ دیر آماده شدن و دیر حرکت کردن گردانِ امیر المؤمنین علیهالسلام به
محلّ مورد نظر نرسیده بودیم. من حدود ساعت ۹ در چینگو خوابیدم تا ساعت ۱۱٫٫٫ و تا فرصتى که
تا اذان داشتم، گزارش دیروز را تکمیل کرده و گزارش امروز را ـ تا ساعت ۱۲ ـ نوشتم. بعد نماز و
قرآن خواندم. داشتیم ناهار مى خوردیم که ساعت ۳۰/۲ دستور حرکت دادند و ما مىبایستى مسیرى
که هنوز نرفته بودیم مىرفتیم که شب به دشمن برسیم و الاّ اگر مى خواستیم شب حرکت کنیم نزدیک
صبح به دشمن مىرسیدیم که هم مهتاب بود و هم فرصت کار براى گردانهاى بعد نبود و هم اینکه
نمىتوانستیم هماهنگ با لشگرهاى دیگر وارد عمل شویم. خلاصه حرکت کردیم و من سکاندار
جلو بودم و در حین حرکت سید حسین صدیقى و منصور صباغ از گردان امیر المؤمنین علیهالسلام را
دیدم آقاخانى تلفن غواصها و مقدارى سیم تلفن را به داخل چینگوى ما گذاشت. در حال حرکت ما
کمى عقبتر از گروهان خودمان بودیم در گروهان یاسر و مىخواستیم به گروهان خودمان برسیم…
در حال حرکت بودیم که ناگهان در ساعت ۴ تعدادى از هواپیماهاى دشمن در آسمان ظاهر شدند.
گردانهاى ما و امیر المؤمنین علیهالسلام همه در وسط آبراهها بودیم و همه گفتیم: «ما را دیدهاند.» بالاخره بداخل نیزارها رفتیم و بچّهها شروع به خواندن «و جعلنا» کردند. یکساعتى هواپیماها مانند اینکه
دنبال چیزى بگردند. بالاى سرِ ما پرواز کردند. همه این فکر مى کردیم که ما را شناسائى کردهاند.
ساعت ۵ مجدداً به حرکت خودمان ادامه دادیم ولى بحمد اللّه اتفاقى نیفتاد، حرکت کردیم تا اینکه
هوا تاریک شد نماز مغرب و عشاء را خواندیم و در همین موقع برادر آقاخانى یک بیسیم آورد در
چینگوى ما و به من گفت: «فرکانس گردان به لشگر را ببند روى این بیسیم.» من هم این کار را کردم
سپس برادر آقاخانى با برادر خرازى مسئول لشگر صحبت کرده و به من گفتند: «بگوش باش، اگر
کارى داشت به من بگو» من در آن موقع هم بیسیم خودم، هم بیسیم نساجى و هم بیسیم لشگر را به
گوش بودم و از تمام اوضاع با خبر. آقاخانى هم نمازش را خواند و ما اسلحه و تجهیزات را بستیم در
این موقع دیدم که بیسیم خودم کار نمى کند. یکمرتبه جا خوردم. خلاصه با کمى خاموش و روشن
کردن فهمیدم که باطرى کمى شل شده است و به همین دلیل قطع مى کند. با کاظمزاده تماس گرفتم
بگوش بود، هر چه با رهنما تماس گرفتم بگوش نبود و بعد فهمیدیم که بیسیم او خراب شده است.»
جمعه ۳۰/۱/۱۳۶۴:
«رفتم مسجد، نماز صبح و بعد دعاى ندبه خواندیم و آمدیم گردان براى اجراى صبحگاه… برادر
گلابدار براى گروهان صحبت کرده و گفتند امروز نظافت عمومى است… مشغول نظافت محوطه
گروهان شدیم.
رفتم دسته ۳ که دسته ۱ هم آنجا مهمان بود و کادر گردان و گروهان هم بودند. بابائى یکى دو
حدیث خواند و بعد برادران خودشان را معرفى کردند. بعد رفتم دسته ۲ با بچّهها… از تجربیات و
خاطرات جنگ صحبت کردیم و شکرفروش از انفجار زاغه مهماتِ لشگر در و الفجر ۱ تعریف
مى کرد. بیرون ساختمان با رسول باقرى حرف مىزدم تا ساعت ۴ که ساعت ۳۰/۴ گردان به خط
شده، دمِ سینهزنى را تمرین کردیم و رفتیم گردان امام حسین علیهالسلام که بمناسبت شهادت نیروهایش
مراسم گرفته بود در آنجا ابتدا نساجى و بعد یک مداح دیگر خواندند سپس مسئول محترم لشگر امام
حسین علیهالسلام برادر حسین خرازى صحبت کردند و بعد یک حاجآقا. با گرجى آمدم گردان و براى نماز
آماده شدیم و با رسول باقرى رفتیم مسجد دعاى سمات را خواندند و بین دو نماز یک حاج آقاى
جوان یک ربعى صحبت کردند… پیش بچّهها بودیم که خبر شهادت شریفى را که از تعمیرگاه لشگر
بود. شنیدیم.»
پنجشنبه ۱۲/۲/۱۳۶۴:شهادت برادر قربانعلى عرب یکى از سرداران رشید اسلام
«بخط شدیم و رفتیم میدان صبحگاه لشگر. بعد از اجراى صبحگاه رفتیم سالن، دویدیم، نرمش
کردیم و سپس تکنیک کار کردیم… آمدیم گروهان، صبحانه خورده و همگى رفتیم براى غرب کارون
وقتى رسیدیم کلاس احکام بود. بعد نیروهاى جدید رفتند آموزش بَلَم سوارى.
ساعت ۴ شد و موقع کلاس قرآن و من خودم همانجا قرآن مىخواندم. رحیم آمد و نوار سرود
گلریزان را که در لشگر خوانده بود گوش مىکردیم رحیم که دلش گرفته بود، گریه مىکرد. ساعت
۴۵/۴ گفتند جمع شوید و… برادر گلابدار گفتند: «برادر عرب یکى از مسئولین لشگر به شهادت
رسیده است و باید برویم طرح و برنامه لشگر» به سرعت حرکت کردیم و دَمِ سینهزنى تمرین
مىکردیم. تا ساعت ۳۰/۵ که رسیدیم محل ستاد آنجا سینهزنى کردیم و سپس جنازه شهید قربانعلى
عرب را تا مسجد تشییع کردند و من و حلاجى آمدیم گردان شربت خوردیم. و آماده شده رفتیم
مسجد. برادر حسین خرازى مسئولِ لشگر چند دقیقهاى راجع به این شهید بىریا، فداکار و مخلصِ
لشگر صحبت کردند و بعد همه آماده نماز مغرب و عشاء شدیم.
در دسته ۲ با کاظم نشسته بودیم که رادیو تهران نوار دعاى کمیل شیخ احمد کافى رحمهالله را گذاشته
بود. چون هوا امروز شرجى بود و خیلى گرم. با دهم اصلاً نمىآمد، پشه زیاد بود و از همین اوّل شب
نیش مىزنند. با بچه ها روى تخت نشسته بودیم و صحبت مىکردیم… ساعت ۳۰/۱۱ قرآن خواندم و
آمدم بخوابم ولى از پس پشه ها مىزدند، بلند شده و راه مىرفتم. بابائى آمده بود و آنهائى را که پتو و
چفیه [چپیه] هایشان کنار رفته بود و پشهها نیششان مىزدند، رویشان را مىانداخت و خلاصه تا
ساعت ۲ که خواب خیلى مرا گیج کرده بود، بیدار بودم و بعد هم که خوابیدم مرتب بیدار مىشدم.»
دوشنبه ۲۳/۲/۱۳۶۴:نشست برادر حسین خرّازى با کادر گردان
«در دسته ۲ ساعت ۱۰/۳ مرا بیدار کردند و از بس خوابم مىآمد در اتاق خودمان خوابیدم تا
ساعت ۳۰/۴ که نماز صبح را خواندم و آماده براى صبحگاه شدیم و رفتیم میدان، بعد از اجراى
مراسم افراد کلاس نقشه خوانى و مسئولین دسته ها با معاونین اول و مسئولین گروهانها آمدیم اتاقِ گردان و بقیه قرار شد دور آسایشگاهها را تمیز کنند. بعد برادر بابائى هدف از جمع شدن را دیداربرادر حسین خرازى گفتند و نتایج امتحان نقشه خوانى که من اوّل، شهیدى و گردن سرائى نفرات دوّم و سوّم شده بودند را اعلام کردند. ساعت ۶ بود که برادر حسین آمدند، جلسه با تلاوت قرآن
آغاز شد، سپس برادر بابائى صحبت کردند و همه را یکى یکى معرفى کردند و گزارش کارى از
کلاسهاى کادر ارائه نمودند و برادر حسین خوشحال شدند و بعد شروع به صحبت کردند، از وضع عملیات بدر و خطبه ۱۸۱ نهج البلاغه ـ که راجع به شهادت یاران حضرت على علیهالسلام در جنگ صفین بود ـ تعریف کرده رهنمودهائى براى ما گفتند و اینکه این گردان خط شکن است و در باره اینکه
شهید آقاخانى، برادر بابائى را بعنوان مسئول گردان معرفى کرده اند و نیز نقاطِ ضعف عملیات بدر و همینطور امدادهاى غیبى این عملیات و ثمرات آن را بیان نمودند. با خاتمه جلسه، صبحانه را همه با هم خوردیم و ساعت ۸ جلسه تمام شد. ایشان براى نمونه از دسته ۱ گروهان ابوذر دیدن کردند و در ضمن جوایز ما را اهداء کردند و یک دست لباس نخى هنگ کنگى به من دادند… بعد با مینى بوس
رفیتم استخر دارخوئین، شنا و من زود آمدم از آب بالا، لباس پوشیدم و بقیه هم تا ساعت ۳۰/۱۱
آمدند. آمدیم غرب کارون و من حدود نیم ساعت تا اذان ظهر خوابیدم.
گروهان بخط شد و آمد محل کلاس احکام. من و رحیم آمدیم اتاق خودمان… با رحیم
نقشهخوانى کار کردیم و او یاد گرفت، کم کم عصر شد و آماده شدیم براى نماز و شربت خوردیم…
نماز را خواندیم و… آمدیم آسایشگاه، شام خوردیم. قرار بود برویم عکاسى ولى چون شلوغ بود
نرفتیم.»
چهارشنبه ۲۲/۳/۱۳۶۴:
«مطلع شدیم که برادر خطیبى مسئول گردان محمّد رسول اللّه صلىاللهعلیهوآلهوسلم نیمه شب گذشته در جاده
خندق شهید شده، پیام او را در بلندگو گذاشتند و برادر خرازى چند کلمهاى صحبت کردند. بعد
جنازه او را آوردند میدان صبحگاه و تا محوطه فرماندهى تشییع کردند. بعد آمدیم گردان، صبحانه را
خوردیم و… آسایشگاه جدید را نظافت کردیم تا نزدیک ۱۰ که آیفا آمد، سوار شده رفتیم استخر
دارخوئین و مربى به همه مىگفت شنا کنید و آنها که ضعیف بودند را مىبرد در قسمت کم عمق و
آموزش شنا مىداد. ما هم رفتیم، گفت خوب است. شنا مىکردیم، تا نزدیک ساعت ۱۲ که آمدیم
گردان نماز را به جماعت خواندیم.
ساعت ۳۰/۵ بچّه ها را براى کلاس قرآن صدا زدم و چون کولر خودمان کمى عیب داشت. رفتیم
در دسته ۲ (ابوذر) جلسه قرآن را تشکیل دادیم و در آخر راجع به طریق انجام غسل هم صحبت شد.
ساعت ۳۰/۶ کلاس تمام شد.
مطلع شدم فردا بعد از ظهر باید برویم پاسگاه. بعد از نماز به بچّه هاى دسته اطلاع دادم و شام
خوردیم. ساعت از ۹ گذشته بود که… رفتیم مسجد. مراسم کمکم شروع شد. کمى خوابیدم و بقیه
مراسم را… که پذیرائى، خواندن قرآن، دعاى جوشن کبیر و احیاء بود ـ کم و بیش بیدار بودم ساعت
۱۵/۲ مراسم تمام شد. آمدم اتاق تدارکات… وصیتنامه را بسته بندى کردم. گزارش دیروز و امروز را
نوشتم تا الآن ـ که ساعت ۳ (نیمه شب) است.»
سهشنبه ۸/۵/۱۳۶۴:
«ساعت ۶ عصر کلاس قرآن برقرار شد ساعت ۷ تمام شد و آماده براى نماز شدیم… امشب چون
شام ولادت امام رضا علیهالسلام بود دعاى توسل نبود و برنامه ویژهاى بود و حاج آقا راجع به زندگانى امام
رضا علیهالسلام صحبت کردند و دو نفر اشعارى خواندند و کیک و شربت دادند. آمدیم اتاق داشتیم
سیبزمینىها را دُرُست مىکردیم که حدود ساعت ۱۰ برق رفت شام را خوردیم.
در ضمن امشب حدود ۲۰۰ نفر از رؤساى ادارهجات استان اصفهان آمدند شهرک که رهنما رفت
دنبال آنها… جهدى و سخاوتی آمده و گفتند: «فردا حسین خرازى کادر را معرفى مى کند و فردا مسلّح مى شویم.»
چهارشنبه ۹/۵/۱۳۶۴:
«سه گروهان جمع شدیم و برادر حسین خرازى و قوچانى آمدند برادر حسین وضع فعلى جنگ
را تشریح کرد و برادر صادقى را معرفى کردند. مقدارى هم راجع به اینکه زیاد باید آموزش دید،
صحبت کردند ساعت ۷ آمدیم اتاق و صبحانه خوردیم. ساعت ۸ بچّه هاى دسته را جمع کردم در
اتاق، و سازماندهى دسته را گفتم… سازماندهى یک تغییر کوچک کرد و ساعت ۱۱ شهیدى لسیت
اسلحه را آورد. اسامى دسته را نوشته از همه امضاء گرفتم تا اینکه ظهر شد نماز خوانده و ناهار
خوردیم. بعد از ناهار نشستم فانسقه تجهیزاتم را عوض کرد.
ساعت ۴ تمام گردان در اتاق ما جمع شدند و برادر عمو صادقى فرمانده گردان صحبت کرده
تذکراتى دادند تا ساعت ۵ که رفتند. گروهانها یکى یکى رفتند اسلحه خانه اسلحه گرفتند تا نوبت ما
شد. گروهان جمع شد ولى سَر شهیدى به پنجره خورد. من گروهان را بردم تسلیحات اسلحه بگیریم
وشهیدى آمد. با موتور آمدم گروهان، اسلحه را بردم که دُرُست کند بعد تجهیزات را تحویل گرفتم و
در ماشین گردان ریخته آوردم اتاق. هنگام نماز شد رفتم مسجد، نماز مغرب را به جماعت خوانده و
نماز عشاء را فرادا خواندم و آمدم اتاق. کولهام را بسته، تجهیزات را منظم کردم بچّهها آمدند شام
خوردیم بعد از شام تجهیزات را به بچّهها دادم شروع به بستن کردند رفتم کوله امداد، برانکارد و
مقدارى اثاث براى گروهان آوردم.»
پنجشنبه ۱۱/۷/۱۳۶۴:
«ساعت ۴۵/۶ آمدیم میدان و تمام گردانها آمدند. ساعت ۱۵/۷ برادر حسین خرازى مسئول
محترم لشگر صحبت کرده و گفتند: «ما براى اداى تکلیف آمدهایم و نگوئید که من محصّلم یا دانشجو
و یا غیره و مىخواهم بروم» مقدارى هم از وضع کنونى جنگ گفتند و بعد مسئولین گردانها و
محورها را معرفى کردند… ساعت ۳۰/۹ کلاس عقیدتى نبود و جلسه دسته را گذاشتیم و تا ساعت
۳۰/۱۰ تقریباً طول کشید بعد رفتم در چادر گروهان و با گلابدار راجع به سازماندهى دسته حرف
مىزدیم که چه کسى باید برود.
بخط شده حرکت کردیم و رفتیم بیرون برادر گلابدار مقدارى در باره هدف خلقت انسان و هدف
از جبهه آمدن و اطاعت را گفتند بعد طریقه تیراندازى با آر پى جى، کلاش و نارنجک تفنگى را هم
گفتند. ساعت ۳۰/۵ آمدیم.»
شنبه ۲۷/۷/۱۳۶۴:
«آمدم چادر، جلسه دسته بود و سید مسعود حسینى راجع به دنیا و مظاهر فریبنده آن حرف زد…
ساعت ۳۰/۳ معاون گروهانها از منطقه برگشتند و گفتند: «آماده باشید که هر موقع اعلام شد بخط شوید» همه منتظر حاجى بودند که برگردد.
ساعت ۱۵/۴ بخط شدیم و رفتیم در محلّ صبحگاه، گردانهاى «یازهرا علیهاالسلام»، «امام حسین علیهالسلام» و
«حضرت ابوالفضل علیهالسلام» هم آمده بودند و شلوغ بود. با رمضان کبیرى و محمود برهانى حرف
مىزدیم تا حسین خرازى آمد. ساعت ۴۵/۴ سخنرانىِ فرمانده محترم و مخلص لشگر امام حسین
علیهالسلام حسین خرازى شروع شد و در آن راجع به (وضعیت سیاسى، نظامى و اقتصادى عراق و روحیه و
وضع نیروهاى عراقى) حرف زدند و گفتند: «الآن عراق مسئله اصلىِ خودش را جنگ مىداند و همه
چیز را فداى جنگ کرده است» و بعد راجع به (وضعیت نیروهاى خودى و کشورمان) صحبت کردند
و گفتند: «ما باید درس، دانشگاه و حوزه علمیه را فداى اسلام کنیم و اگر اسلامى نباشد اینها هیچ
ارزشى ندارد و اگر اینطور شود خداى ناکرده ممکن است صلح به ما تحمیل شود» و گفتند که «به
مرخصى مىروید و در شهرها جذب نیرو کنید و بر همه تکلیف است که برگردند» و مقدارى سخنان
دیگر که تا ساعت ۳۰/۵ طول کشید… بعد از نماز یک تئاتر بود که بچههاى گردان امام حسن علیهالسلام
بازى مىکردند و در آن از وضعیت به هم ریخته ارتش عراق صحبت مىشد و اینکه عراق بواسطه
کمبود نیروى رزمىِ خود، اقدام به بستن کافه و مغازهها کرده و مردم را به زور به جبهه مىآورد. بعد از
تئاتر رفتیم چادر. در ضمن امروز عصر یک باد تندى مىوزید.»
شنبه ۱۸/۸/۱۳۶۴:
«ساعت ۹ موقع کلاس عقیدتى شد و یک حاج آقاى جدید حرف زدند و خیلى جالب بود. بعد از
کلاس رفتم یک برگ معرفى از منشى گردان براى گوهینامه گرفتم، رفتم تعاون براى گواهینامه ثبت
نام کردم… عصر رفتم بیرون پیش سید مهدى و گفت: «حسین خرازى بخاطر دعوا در اتوبوس،
فرستاده دنبال رحیم افتخارى» رفتیم مسجد و نماز خواندیم. بین دو نماز مسئول بسیج اصفهان
حرف زد و با سید مهدى رفتیم پیش همان کسى که رفته بود جریان را به حسین خرازى گفته بود،
حرف مى زدیم بعد آمدیم شام خوردیم رفتیم پیش رحیم و جریانِ رفتن پیش حسین را گفت بعد
آمدم سوره واقعه را دستهجمعى خواندیم.»
سهشنبه ۲۸/۸/۱۳۶۴:
«رفتیم کلاس عقیدتى، امروز حاج آقا کاظمى ـ که سال گذشته براى ما، در استخر گردان کلاس
مىگذاشت ـ آمده بود. بعد از کلاس عقیدتى با شکرفروش رفتیم اندازه جاکفشىها را گرفتیم که
بسازد. چون هوا خیلى ابرى بود و گاهى هم چند قطره باران مىآمد، شهیدى، سیّد مهدى و بچّهها
رفتند الوار و بلوک آوردند که اگر زمین خیس و گِلى شد، بگذارند.
امشب به جاى دعا، حاج آقا تحویلیان صحبتهاى جالبى کرد و بچّهها گریه مىکردند. رفتیم جلسه
قرائت قرآن که در مسجد بود، بابائى، صادقى و چندین نفر دیگر خواندند و برادر حسین خرازى
حرف زد.»
دوشنبه ۴/۹/۱۳۶۴:
«آمدم جلسه هفتگى دسته بود و وطنخواه راجع به «شهید و شهادت» حرف زد و چند تذکّر من
دادم. بعد جا ساکى جدید را آوردیم و اتاق را مرتب کرده. رفتم یک پایه براى جاى تجهیزات ساختم
و تجهیزات، اسلحهها و ساکها را منظم کردیم… ناهار را خوردیم و ساعت ۳۰/۱ رفتم در توربین برق
و جزء ۱۹ قرآن را از رادیو عربستان شنیدیم و یک ساعت بطول کشید.
ساعت ۴۵/۳ بخط شده رفتیم کنارِ گردان امام محمّد باقر علیهالسلام، گردان جمع شد و طبق روال، جلسه
انتقادات و پیشنهادات بود و آقاى سخاوت حرف زده و به سئوالات جواب دادند. حدود ساعت ۵
آمدیم گردان… رفتیم مسجد و بین دو نماز برادر حسین خرازى راجع به بسیج و هفته بسیج صحبت
کردند و راجع به سرداران بسیجى شهید، همچون شهید عرب و آقاخانى هم حرف زدند.»
شنبه ۹/۹/۱۳۶۴:
«بعد از اجراى برنامه صبحگاهى، بمناسبت هفته بسیج جوائزى براى بسیجیان با سابقه تهیه کرده
بود که برادر حسین خرازى تقدیم مىکردند و به رحمتاللّه، جمشید قربانى و چندین نفر دیگر از
گردان ما هم دادند. بعد هدیه جمشید را من آوردم آسایشگاه و ساعت ۳۰/۷ رسیدیم و باز کردیم یک
رادیو داخل آن بُود و یک قرآن زیپى. سپس صبحانه را خوردیم. بچّهها رفتند کلاس عقیدتى و از
امروز سالن ویدئو افتتاح شد… بعد نماز را خواندیم و ناهار را امروز گردان دسته جمعى در سالن
ویدئو خوردند، ناهار چلوکباب با نوشابه بود بمناسبت میلاد با سعادتِ حضرت محمّد بن عبداللّه
صلىاللهعلیهوآلهوسلم و امام جعفر صادق علیهالسلام، بعد از ناهار، ساعت ۳۰/۱ رفتم قرآن گوش کردم… بعد از نماز عشاء
برگشتیم گردان که براى کادرها تا سطح معاون دسته هم هدایائى تهیه کرده بودند و به من یک شلوار
سه خط و زیرپوش دادند. بعد قرار بود به جاى کلاس قرآن عصر، ساعت ۸ برویم کلاس تجوید
قرآن در عقیدتى، سیاسى و چون ساعت ۳۰/۸ بچّهها هنوز شام مىخوردند نرفتیم.»
پنجشنبه ۸/۱۲/۱۳۶۴:
«با اسلحه و تجهیزات کامل بخط شدیم. صبحگاه اجراء شد و بعد برادر حسین خرازى مسئول
محترم لشگر براى گردان راجع به عملیات صحبت کرد، بعد از آن آمدم سنگر. در ضمن در بین
سخنرانى برادر خرازى از چادر ما دود رفت بالا، سید حسن را فرستادم [رفت و] آمد و چراغ آتش
گرفته بود خاموش کرده و بعد که برگشتیم شهردارها را تنبیه کردم… صبحانه خورده و ساعت ۳۰/۸
مسئول دستهها، مسئولین و معاون گروهانها در نمازخانه جمع شدند برادر حسین از روى کالِک و
نقشه خط پدافندى آخرین مرحله عملیات مقدارى راجع به عملیات حرف زد تا ساعت ۱۰ که تمام
شد، عکس گرفتیم و آمدم بچّهها را فرستادم کلاس عقیدتى و خودم رفتم، ساعت ۴۵/۱۰ تمام شد…
ظهر نمار را خواندم و بعد از آن از روى کالِک والفجر ۸ یکى براى خودم کشیدم.
قطبنماى روسى را به شاهنگى و جانثارى آموزش دادم. سوره الرحمن را خواندیم و رفتم
مسجد قرآن و نماز خواندیم و دعاى کمیل را، آمدیم آسایشگاه، شام خورده ساعت ۳۰/۹ سوره
واقعه را خواندیم. یک قطبنماى روسى دادم به کاظمى و شاهنگى که با سه گِرا ـ که به آنها داده بودم
ـ بروند… ساعت ۱۵/۱۰ حرکت کردند و رفتند. برگشتم آسایشگاه، گزارش کار امروز و یکى از
گزارش کارهاى قبل از عملیات را از دفتر کوچک وارد این دفتر کردم.»
جمعه ۲۳/۳/۱۳۶۵:دیدار از شهر فاو (فاطمیّه)
«ساعت ۳۰/۸ نساجى آمد دنبالم و گفت: «خودت با معاونت بروید آنطرف اروند پیش حاجى»…
رفتیم آنطرف رودخانه، حسن آقائى با مسئول گردانها و مسئول گروهانها جلسه داشت… ساعت
۳۰/۹ حرکت کردیم به طرف شهر آزاد شده فاو، ابتدا رفتیم در مسجد جامع و از بالاى منار آن شهر را
دیدیم. بعد حرکت کرده در شهر و در یک ایستگاه صلواتى دوغ خورده و در یک کافه صلواتى دیگر
چائى خوردیم. بعد از آن رفتیم بطرف آخر فاو که برویم لب اسکله و تا نزدیکى آن رفته و برگشتیم.
چون خیابانها خیلى دست انداز داشت، چند جا نزدیک بود از ماشین به بیرون پرت شوم. بعد
آمدیم در یک کافه صلواتى دیگر آب یخ خورده و حرکت کردیم بطرف اروند. ساعت ۳۰/۱۰
رسیدیم سنگر حسین خرازى، که حاجى با یک موتور آمده بود به دنبال ما و منتظر او ماندیم تا آمد…
خلاصه برگشتیم گردان ساعت ۱۲ بود، آماده نماز شده در سنگر گروهان هندوانه خورده و نماز
خواندیم تا ناهار چرتى زده و ناهار خوردیم و رادیو گوش مىکردم… گزارش کار نوشته و با… بچّهها
حرف مىزدیم تا ساعت ۳۰/۶٫٫٫ رفتیم در نخلها قرآن و دعاى سمات خوانده تا مغرب که آمدیم نماز
خوانده و لیست نگهبانها را نوشتم شام خوردم و رفتم سنگر کادر گردان… حرف مىزدیم که
یکمرتبه یک گلوله در نزدیکى ما به زمین خورد و منفجر شد. با کمى فاصله یک گلوله دیگر هم آمد.
بچهها را گفتم بروند در سنگر و رفتم همانجا… ساعت ۳۰/۱۰ آمدم سنگر و ساعت ۱۱ بود که
خوابیدم.»
شنبه ۱۲/۷/۱۳۶۵:
«با اسلحه و تجهیزات بخط شده رفتیم میدان صبحگاه بعد گردان حرکت کرد و رفتیم اردوگاه
شهید حسن قربانى ـ که در گردان حضرتِ ابو الفضل علیهالسلام مستقر بود ـ و با آن گردان صبحگاه برگزار
شد. بعد برادر حاج حسین خرازى فرمانده محترم لشگر از دو گردان بازدید و سپس سخنرانى
کردند. بعد رفتیم همانجا صبحانه خوردیم دو گردان و بخط شدیم. من با سنائى حرف مى زدم و
آمدیم اردوگاه. ساعت ۱۵/۸ آمدیم سنگر. ساعت ۴۵/۸ بخط شده رفتیم کلاس عقیدتى و حاج آقا
سلیمانى حرف زدند… ظهر شد نماز خوانده براى ناهار سیّد مهدى و رحیم در دسته ما بودند. بعد از
ناهار راجع به ماجراى عاشورا و وقایعِ آن حرف مىزدیم تا ساعت ۳۰/۲ که خوابیدیم.
ساعت ۳۰/۴ بخط شده رفتیم کلاس «ش. م. ر» که صابرى درس داد بعد با دسته کمى حرف
زدم… رفتیم مسجد و بعد از نماز آمدم لب سنگر با سبزوارى و آقائى حرف مىزدیم و شام خوردیم.
ساعت ۸ کادرها با حاج آقا سلیمانى کلاس داشتند رفتیم و راجع به ولایت و امامت بحث را شروع
کرد. ساعت ۹ آمدیم قرار بود ساعت ۱۱ رزم بگذاریم. ساعت ۳۰/۹ خوابیدم و ده دقیقه [به یازده]
حاج عباس مرا بیدار کرد. ساعت ۱۱ بچهها را بیدار کردم. بخط شدند و کمى کار کردیم. بعد گروهان
به ستون یک حرکت کرده و پس از مقدارى راهپیمائى جمع شده گرجى چند نکته راجع به عملیات
گفت. بعد نیروهاى جدید رفتند و قدیمىها ماندیم حاج عباس گفت: «باید براى نیروهاى جدید
الگو باشیم و خاطرات شهداء را زنده کنیم.» و مقدارى حرف زد. ساعت ۱ آمدیم و خوابیدیم.»
پنجشنبه ۹/۱۱/۱۳۶۵:
«بیرون بودم که حاج ناصر آمد در همین موقع حاج حسین خرازى، اصغر اعتصامى و حاج عباس مطلبی هم آمدند خط را دیدند. با رضوى چائى درست کرده و خوردیم. در خط سرکشى میکردم تا حدود
ساعت ۹ که در سنگر دراز کشیدم و ساعت ۱۰ که بیدار شدم فهمیدم یک تیر به پیشانى تمیزى
(سرِ پِست نگهبانى) خورده و در حالیکه شدیداً مجروح بوده او را بردهاند عقب و احتمال شهادتش
خیلى زیاد است. ساعت ۳۰/۱۰ هم صباغ و شریفیان ـ که در حال گونى پُر کردن بودند ـ بر اثر
ترکشهاى یک گلوله که چند مترىِ آنها به زمین خورده [زخمى شدند]. شریفیان از ناحیه پا ـ که زیاد هم نبود ـ و صباغ هم از ناحیه صورت ـ بطور سطحى ـ مجروح شدند ولى رفتند عقب. بعد از آن حاج عباس آمد و گفت «ما هر وقت آتش سبک بود مى رویم جاى دسته ۲ و شب با دسته ۴ عوض
مىشویم».
کارها را [مرتب] کرده و لوحه نگهبانى را نوشتم. بچّه ها هم با خمپاره و آر پى جى روى دشمن
آتش مى ریختند. در همین حال حاج ناصر نفت آورده بود و چراغهاى سنگرها را یک به یک نفت
مى کرد و این خیلى جالب توجه بود از خضوع یک فرمانده. این کارها تا مغرب طول کشید.
ساعت ۶ بود که دسته ۴ آمد در خط و به ما گفتند «حرکت کنید براى عقب» ما پیاده حرکت کردیم
و در راه که مىآمدیم، دیدیم چشمها و گلوها مىسوزد و متوجه شدیم که در این منطقه گاز شیمیائى
زدهاند. سریع ماسک زده و به راه ادامه دادیم تا رسیدیم به قرارگاه. آمدیم در یک ساختمانِ بزرگ
زیرزمینى ـ که خیلى محکم بود ـ نماز را خوانده و رفتم سنگر فرماندهى و به سنگر گردان بیسیم زدم
در مورد اینکه چند نفر از بچّه هاى ما هنوز نیامده بودند. گفتند «اقدام مىشود» آمدم شام خورده لوحه نگهبانى را نوشتم و ساعت حدود ۹ خوابیدم. در ضمن اکرمى که از ظهر آمده بود اینجا و مقدارى گازخورده و نفس تنگى گرفته بود، او را بردیم بهدارى.»
شنبه ۱۱/۱۱/۱۳۶۵:
«دیشب خواب دیدم که با رحیم، تمیزى، حافظ و صباغ بودم که همه اینها مجروح شده و احتمال
شهادت بعضى از آنها هست. بیدار بودیم تا اذان شد. زیارتِ عاشورا، نماز صبح و دعاى عهد را
خواندیم. بعد سبزوارى اسلحه و تجهیزاتش را بین بچّه ها تقسیم کرد و رفت که با اورژانس برود
عقب. مقدارى چرت زده و آمدم صبحانه خوردم تا حدود ساعت ۹ که رفتم دراز کشیده و دیدم آتش
خیلى سنگین شد و دشمن، قرارگاه، جاده تدارکاتى و احتمالاً خط را زیر آتش شدید گرفته بود. دراز
کشیدم تا ساعت ۱۰ که آمدم غذا خورده و گزارش دیروز و امروز را نوشتم تا ساعت ۱۱ که هنوز
آتش دشمن قطع نشده بود. با بچّهها حرف مىزدیم تا ظهر شد و نماز را خواندیم. هنوز آتش دشمن
شدید بود. ناهار و چائى را خورده و دراز کشیده بودم تا ساعت ۴٫ جواد آبکار گفت: «۵ نفر آماده
شوند، بروند جلو». رفتم سنگر فرماندهى. حاج حسین خرّازى هم بود. با بیسیم با جلو تماس گرفتم
و مقدارى غذا هم از آنجا آوردم. به شریعتى، صادق امینى، دوست محمّدى، دلال و عظیمى گفتم آماده شدند و بعد از حدود یکساعت، ماشین آمد و آنها را بُرد جلو. هنوز آتشِ دشمن زیاد بود.نشسته بودیم تا مغرب و کمى خوابیدم. نماز خوانده و شام خوردیم. لوحه نگهبانى را دادم به امینى تنظیم کرد. قرار شد تخریب تا هر موقع بیدار است، [نگهبانى دهد] و بعد از آن ما.»
[«از ۲۴/۱۱/۶۵ تا ۱۴/۱۲/۶۵»
«بمباران اصفهان توسط هواپیماهاى عراقى (۲۵/۱۱)، اخذ گذرنامه از اداره (۲۵/۱۱) مراسم شب
هفته و هفتم شهادت مهدى حیدرى (۲۷/۱۱)، دیدار با خانواده شهداء و از جمله در معیت حاج
حسین خرازى و با خانواده شهید محمد زاهدى (۲۸/۱۱) شهادت حاج حسین خرازى (فرمانده
لشگر امام حسین علیهالسلام) و نیز فریدون بختیارى (معاونت لشگر ۲۵ کربلا) (۸/۱۲) تشییع جنازه جمعى
از شهدا) از جمله سید عبد اللّه حسینى، سید مهدى حسینى، حسن قربانى، رسول ناصرى، احمدرضا
سلطانى (۱۰/۱۲) تشییع جنازه حسین خرازى در اصفهان (۱۱/۱۲)…]
یکشنبه ۱۷/۱۲/۱۳۶۵:
«کارهایم را انجام دادم براى رفتن به اهواز. بچّهها رفتند اردوگاه و من با امیرى از دسته ۲ با یک
مینى بوس رفتیم تا جاده آسفالت اهواز ـ خرمشهر. ساعت ۷ رسیدیم و سوار یک مینى بوس شدیم.
از خستگى خوابم برد تا ساعت ۸ که رسیدیم اهواز. بعد از آن پیاده شده رفتیم در یک کافه صبحانه
خورده و سپس با امیرى خدا حافظى کرده رفتم فلکه چهارشیر و از آنجا رفتم پادگان گلف، سراغ
رضا طاهرى که گفت: «رفته است مرخصى». رفتم براى کار راهنمائى رانندگى، که دُرُست نشد.
برگشتم چهارراه نادرى براى اعتبارى فیلم خریدم و [نیز] دمپائى و چپیه ساعت حدود ۱۱ سوار یک
اتوبوس صلواتى شدم. راننده خیلى خوبى داشت. در اتوبوس خوابیدم تا نزدیک شهرک ساعت ۱۲
رسیدیم و پیاده شدم. آمدم گردان.
هوا ابرى شده و حکایت از آمدنِ باران مىکرد. آمدم اردوگاه. بین دو نماز، بهرامى وصیّتنامه حاج
حسین خرّازى را خواند. بعد از نماز عشاء، دعاى توسل را خواندیم. سپس آمدم سنگر. در ضمن
هنگام نماز و دعا باران مىبارید. بعد از ظهر هم به جاى کلاس عقیدتى، فیلم ویدئوئى حاج حسین ـ
که قبل از عملیات والفجر ۸ براى گردان یونس صحبت کرده بود ـ را نشان داده بودند. خلاصه بعلت
اتصالى سیمهاى برقِ گروهان، ما امشب برق نداشتیم و شام خورده با صابرى راجع به کار صحبت
مىکردیم.»
پنجشنبه ۲۱/۱۲/۱۳۶۵:
«از طرف گردان گفتند باید برویم میدان تیر. آمدیم اسلحهها را برداشته پیادهروى کردیم تا میدان
تیر. آنجا شهیدى مقدارى توضیح داد و بعد نیروها با اسلحه خودشان تیراندازى کردند. من و امراللّه با
موتور آمدیم اردوگاه و برگشتیم صبحانه را گروهان همگى آنجا خورده و پیاده برگشتیم اردوگاه.
ساعت ۳۰/۹ بود. اسلحهام که هنوز گازوئیلى بود، باز کرده گذاشتم آفتاب. ساعت ۱۰ گروهان در
دسته ۳ جمع شد و حاج عباس نکاتى که باید از خط خودى تا شکستن خط دشمن رعایت کرد را
گفت و تا ساعت حدود ۱۱ طول کشید. ناهار را در دسته ۴ بودیم و دسته ۱ هم مهمان بود. بعد از
صرف ناهار (چلومرغ) خودمان را معرفى کردیم و حاج عباس از حاج حسین خرّازى یک خاطره
گفت. آمدم اسلحهام را بستم.
رفتیم مسجد، گردان جمع شد و بمناسبت دومین سالگرد شهادت شهید آقاخانى و شهداى
عملیات بدر مراسمى در گردان بود. در آخر مراسم، فیلم ویدئوئى مصاحبه آقاخانى را گذاشتند و تا
ساعت ۳۰/۵ طول کشید. آمدم چراغها را نفت کرده رفتم مسجد قرآن خواندم. بعد نماز و دعاى
کمیل بود. بعد از دعا آمدیم سنگر.»
چهارشنبه ۵/۱/۱۳۶۶:
«بعد از انجام مراسم صبحگاه گروهان ما و یاسر با هم دویدند آقاى شهیدى نرمش داد و من
گروهان را بخط کرده تذکر دادم. سپس براى صرف صبحانه آمدم… گزارش کار دیروزِ گروهان و
گزارش دیروز و امروز خودم را تا الآن ـ که ساعت ۳۰/۹ است ـ نوشتم. بعد بخط شده گروهان را
بردم زمین فوتبال کلاس عقیدتى که حاج آقا جوادى صحبت کردند. بعد از کلاس، تیم فوتبال
گروهان ما و یاسر بازى داشتند رفتم تماشا. کار به وقت اضافى و پنالتى کشید که در نتیجه تیم ما بازى
را برد. آماده نماز شده قرآن و نماز را خواندیم. ناهار کادر گردان مهمان ما بود… صحبت مىکردیم تا
ساعت ۲ که آنها رفتند. بعد من رفتم زمین والیبال، بازى کردم و با سعید و بچّهها بازى کمدى داشتیم
تا ساعت ۳۰/۳ که آمدم قرآن خواندم. رفتیم بیرون، پدر حاج حسین خرازى و چند نفر دیگر آمدند
گردان… رفتم در بالا بردن طاق نصرت کمک کردم تا ساعت ۳۰/۴ که گروهان در دسته ۳ جمع شدند
و حاج عباس معینی کالک [عملیات] کربلاى ۵ را توجیه کرده در مورد اصول عملیات صحبت کرد.
بعد از نماز مسئولین و معاونین گروهانها با حاجى جلسه داشتیم و گفت: «بدلیل مأموریت آینده،
فردا مى رویم مرخصى». آمدم شام خورده گزارش کار گروهان و گزارش خودم را نوشتم تا ساعت
۱۵/۹ که رفتم سینهزنى ـ که بمناسبت شب شهادت [حضرت] امام موسى بن جعفر علیهالسلام برگزار شده
بود ـ ساعت ۳۰/۱۰ بعد از سینهزنى رفتم شهرک براى کار پرسنلى که آخر شب بود.»
نوشته شده توسط معینی در پنج شنبه, ۰۷ اسفند ۱۳۹۳ ساعت ۳:۳۱ ب.ظ
